در جواب دوستی که گفته بود چرا من و آقا میلاد (بزرگترین وبلاگ بلاگفا) همکاری نمی کنیم ، گفته بودن چون وبلاگ ما هم بزرگه ؟؟

من با آقا میلاد مشکلی ندارم ولی ایشون رو نمیدونم ، این دوستمون به ما لطف داشتن بابتش ممنونم ، ولی از قدیم گفتن دو سلطان در یک اقلیم نگنجند

اگه سوالی رو سهواً جواب ندادم ، یادآوری بکنن تا توضیح بدم ، اون تعداد از دوستان که لینکشون معیوب شده اصلاحات رو بفرستن تا تصحیح کنم ، مرسی از همه دوستان

انتظار این کلمه دردناکی که

سفیدی استخوانم را به سیاهی کشیده

نمیدانم امدنش را به انتظار بکشم

یا رفتش را........

آسمان را گفتم :

می توانی آیا

بهر یک لحظه ی خیلی کوتاه

روح مادر گردی ؟

صاحب رفعت دیگر گردی ؟

گفت نی نی هرگز !!!

من برای این کار

کهکشان کم دارم

نوریان کم دارم

مه و خورشید به پهنای زمان کم دارم !

…

خاک را پرسیدم :

می توانی آیا

دل مادر گردی ؟

آسمانی شوی و خرمن اختر گردی ؟

گفت نی نی هرگز !

من برای این کار

بوستان کم دارم

در دلم گنج نهان کم دارم !

…

این جهان را گفتم :

هستی کون و مکان را گفتم :

می توانی آیا

لفظ مادر گردی ؟

همه ی رفعت را

همه ی عزت را

همه ی شوکت را

بهر یک ثانیه بستر گردی ؟

گفت نی نی هرگز !

من برای این کار

آسمان کم دارم

اختران کم دارم

رفعت و شوکت و شان کم دارم !

عزت و نام و نشان کم دارم !

…

آن جهان را گفتم :

می توانی آیا

لحظه ای دامن مادر باشی ؟

مهد رحمت شوی و سخت معطر باشی ؟

گفت نی نی هرگز !

من برای این کار

باغ رنگین جنان کم دارم !

آنچه در سینه ی مادر بوُد آن کم دارم !

…

روی کردم با بحر :

گفتم او را آیا

می شود اینکه به یک لحظه ی خیلی کوتاه

پای تا سر ، همه مادر گردی ؟

عشق را موج شوی

مهر را مهر درخشان شده در اوج شوی ؟

گفت نی نی هرگز !

من برای این کار

بیکران بودن را

بیکران کم دارم

ناقص و محدودم

بهر این کار بزرگ

قطره ای بیش نیم

طاقت و تاب و توان کم دارم !

…

صبحدم را گفتم :

می توانی آیا

لب مادر گردی

عسل و قند بریزد از تو ؟

لحظه ی حرف زدن

جان شوی عشق شوی مهر شوی زر گردی ؟

گفت نی نی هرگز !

گل لبخند که روید ز لبان مادر

به بهار دگری نتوان یافت !

در بهشت دگری نتوان جست !

من از آن آب حیات

من از آن لذت جان

که بود خنده ی او چشمه ی آن

من از آن محرومم

خنده ی من خالیست

زان سپیده که دمد از افق خنده ی او

خنده ی او روح است

خنده ی او جان است

جان روزم من اگر ، لذت جان کم دارم

روح نورم من اگر ، روح و روان کم دارم

…

کردم از علم سوال

می توانی آیا

معنی مادر را

بهر من شرح دهی ؟

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

منطق و فلسفه و عقل و زبان کم دارم !

قدرت شرح و بیان کم دارم !

…

در پی عشق شدم

تا در آیینه ی او چهره ی مادر بینم

دیدم او مادر بود

دیدم او در دل عطر

دیدم او در تن گل

دیدم او در دم جان پرور مشکین نسیم

دیدم او در پرش نبض سحر

دیدم او در تپش قلب چمن

دیدم او لحظه ی روئیدن باغ

از دل سبزترین فصل بهار

لحظه ی پر زدن پروانه

در چمنزار دل انگیزترین زیبایی

بلکه او درهمه ی زیبایی

بلکه او درهمه ی عالم خوبی ، همه ی رعنایی

همه جا پیدا بود

همه جا پیدا بود

لعنت به این دیدار   لعنت به این دیوار    لعنت به این آوار       من زیرِ آوارم

شب را نوشیده ام " و بر شاخه های شکسته می گریم "

مرا تنها بگذار ای چشم تب دار سرگردان

مرا با رنج بودن تنها گذار

مگذار از بالش تاریک تنهایی سر بردارم

 لینک مستقیم :  http://uplod.ir/2nb8hioi8ari/07_-_Ghatar_48_kb.mp3.htm                

حجم فایل : ۲.۵۰ MB

                          قهر و آشتی

من شاعر شهر غصّه هام    تو هم اوّل و هم آخر قصّه هام

من مجنونم و تو لیلی    واسه عاشقی ندارم دیگه میلی

تو خورشیدی و ماهی     تو دریایی و آبی و ماهی

تو خوشگلترین شعر منی    تو نفسی ، جونی و عمر منی

من تنهاترین شاعر شهرم    تو مرهمی ، درمونی و محرم

تو دل نازکترین معشوقه شهری   یه روز آشتی و یه روز قهری

اینم یه شعر ناقابل دیگه از خودم تقدیم به همه دوستای عزیزم

انتظار خیلی سخته

خیلی سخت

آدم رو داغون می کنه ،،،

منم داغون شدم

از این همه انتظار

خسته شدم

خسته

دیگه طاقت ندارم

کاش اونم می دونست که خیلی دوسش دارم

فقط به خاطره اونه که من این جوریم

کاش بود و می دید !!!

امّا حیف ...

دوباره عاشق شدم

آخه مگه از ی سوراخ میشه دوبار گزیده شد ؟؟؟

خب آدم دیگه ، معلوم نیست ، دلش کجا مونده !

عاشقی ، عشق ، معشوق !!!

منم دلم جا موند ، وقتی دیدمش دلم لرزید

خب؟

می ترسیدم ، گفتم شاید پسم بزنه ، بگه ، من نمی خامت !

چی گفت حالا ؟؟؟

رفتم جلو ، سینه مو سپر کردم ، گفتم : من دوست دارم ، عاشقتم !

اونم فقط لبخند زند !

اون موقع قلبم داشت از سینه ام می زد بیرون .

امیدوارم با هام راه بیاد !

( به امید این که هیچ کس تنها نباشه )

چه قدر غم انگیز

چه قدر دل گیرم

شاید امروز  ...

شاید فردا  ...

امّا بدان دوستت دارم

از ته قلبم

نوروز شد ، بهار آمد و باز هم تو نیامدی

دلم از غصه خون شد و باز هم تو نیامدی

همگان را عزیزان مهمان شدند برای دیدار

من یک عزیز دارم آن هم تویی که نیامدی

نوروز شعر بی غلطی است که

پایان رویا های نا تمام  را

تفسیر می کند ...

دلم تنگ است ...

دوست دارم بروم

تنهایی را دوست دارم

چون تنهایم

کاش ...

دیگر نمی دانم چه بگویم ؟؟؟

خسته ام خسته

کاش زندگی این قدر طولانی نبود

کاش دوست داشتن به همین آسانی نبود !!!

برگرد . . . . .                        برگرد . . . . . .

مردان هم قلب دارن

فقط صدایش، یواش تر از صدای قلب یک زن است !

مرد ها هم در خلوتشان برای عشقشان گریه میکنند !

... شاید ندیده باشی ؛ اما همیشه اشک های شان را در آلبوم دلتنگی شان قاب میکنند !

هر وقت زن بودنت را میبینم ؛ سینه ام را به جلو می دهم ، صدایم را کلفت تر میکنم

 .........  تا مبادا ... لرزش دست هایم را ببینی  !

مرد که باشی ... دوست داری ... از نگاه یک زن مرد باشی ... !

نه بخاطر زور بازوها ...........

یاری اندر کــس نمی بینـــیم یاران را چـــــه شد          دوســتی کی آخر آمد ،  دوســتداران را چه شد

آب حیوان تیره گون شد، خضر فرّخ پی کجاست          خون چکید از شاخ گل ، باد بهاران را چه شد

کـس نمی گوید که یـــاری  داشت حق دوســـــتی          حق شناسان راچه حال افتاد، یاران را چه شد

لعـــلی از کـان مروّت بر نیـــــامد، ســـال هاست          تابش خورشید و سـعی  باد و باران را چه شد

شـــهریاران بود  و خاک مهـــــربانان این دیـــار          مهــربانی کی سـرآمد، شهــریاران را چه شد

گوی توفـــیق و کرامت  در میـــان افکـــــنده اند          کس به میدان در نمی آید، سـواران را چه شد

صدهزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست          عندلیبان را چه پیـش آمد ، هزاران را چه شد

زهره  سازی  خوش  نمیسازد  ، مگر  عودش بسوخت          کس ندارد ذوق مسـتی، میگـساران را چه شد

حافظ اســرار الهی ، کــس نمی داند ، خـموش          از که می پـُرسی که دور روزگاران را چه شد

                                                                                                         حافظ شیرازی

ای ناصبــور دل  به  خدا  می سپـارمت           وز  کــوی  یار  میــروم  و می گـذارمت

کو طالــعی  که تنگ ، در آغوشت آورد           یا طاقــتی  که دست  ز  دامن  بدارمت؟

اغیـار در کمیت تو  و من  قــرین مرگ           جان می ســپارم و به  خدا می سپارمت

ترسـم ز عادتی  که مرا با جفای توست           یار کسان شوی و همان دوست  دارمت

کردم هزار چـــاره  ،   پی اضـطراب دل           ممــکن نشد  دمی ،  که  بخاطر نیارمت

دستی که کوته از همه جا کرده روزگار           دانم نمی شـود  ، که به  گـردن درآرمت

                                                                                           عاشق اصفهانی

دستانم را می گشایم تا بگیرم سهمم را از بارش عشق ...

اما ...

عجیب است ...

آسمان ناگهان آفتابی میشود